Son feminista

Boas!

Cos días de inverno case nin me apeteceu escribir, pasei o tempo lendo, aniñada no sofá baixo unha manta ou a carón do lume. Agora que vai saíndo o sol, por fin deixo saír as miñas ideas.

Hoxe recórreme o corpo unha sensación estraña, entendo que haxa un día da muller, xa que seguramente foi necesario nalgún momento darlle algo de valor á muller. O que me sucede é que agora o sinto como algo innecesario e incluso pouco axeitado. Tódolos días son de todas, mulleres e homes, cada día témonos que celebrar. Xa sei que queda moito por andar, e que as mulleres seguimos presas do patriarcado, aínda así, eu prefiro que haxa días para todos, en lugar de días para todo.

Ó leer textos e cartaces do día de hoxe, decateime dalgo que dixo Erika Irusta de el camino rubi hai uns días, eu tamén son feminista. E celebro tódolos días que son muller, non preciso, nin quero un día para mín, quéroos todos para todas e todos.

Disfrutade de vos, do sol, do vento, da lúa e dos cheiros que nos van achegando á primaveira.

Encarna Llor

Día 9: fase preovulatoria

Días

Hai días nos que parece que vivimos moitos días, nos que o sol quenta, o aire enfría, as nubes mollan e o vento canta. Son días con moitas emocións, a tristeza por un desencontro, a ledicia por un encontro, a rabia por unha palabra mal dita, a pena por unha palabra mal escoitada, a tranquilidade de falar, a serenidade de escoitar. Nesos días na nosa mente pasan moitas ideas, algunhas emprendedoras, outras que emprenden o camiño hacia o desterro, algunhas que pasan e outras que se quedan, algunhas para compartir, outras para gardalas. Tamén nesos días o noso corpo exprésase de moitas maneiras, coa sede, co choro, coa risa, co temblor, co movemento, co repouso.

Son días coma outros calquera, que vivimos máis intensamente, tendo tamén a oportunidade de vivirnos a nos a os demáis dende diferentes lugares nun mesmo día. Aproveitémolos, e fagamos de cada día un día con moitos días ;)

Felices lúas e soles.

Encarna Llor

Día 17 (escribín o día 8 aínda que o publique o 9): ovulando

Primeira menstruación do 2013

Son moitas as ocasións nas que precisamos períodos de descanso, e no inverno todo o universo conspira para os teñas, xa sexa polo frío, a choiva, algún catarro... Se a isto xuntamos a fase menstrual do noso ciclo pois a necesidade de parar por completo pasa a ser unha prioridade.

Obra de Menstrala - Vanessa Tiegs

Agora mesmo, estou na fase menstrual, recén saída de dous procesos case consecutivos de gripe. O meu corpo pedírame a gritos que o escoitara, así que comecei a miña fase menstrual moi atenta ás súas verbas. Empecei a ter contraccións fortes que me provocaban dor, cando pasaron coma 15 minutos comecei a respirar co meu útero, a acompañalo en cada contracción. Entón a dor comezou a diminuír e decidín apoiar o proceso cun orgasmo, así que masturbeime e o meu útero quedouse relaxado e activado ó mesmo tempo. A partir deste momento, non hubo ningunha molestia máis.

Coma case sempre decidín non empregar a copa menstrual nas primeiras horas, xa que é moi gustoso sentir coma o sangue escorrega pola miña vaxina, empapa os meus beizos e o meu periné, chegando incluso a esbarar polas miñas pernas.

Pasadas unhas horas decidín poñerme a copa para poder aproveitar o sangue. Cando saquei a copa atopeime cun sangue escuro, espeso, con bastantes coágulos, así que o primeiro que fixen foi meter os dedos para xogar con eles, tocalos, ulilos, experimentar cunha parte de mín. As seguintes copas xa foron menos espesas e fixen o habitual, diluílas en auga para regar as prantas, que boa falta lles facía, xa que a menstruación anterior non a pasara na casa. Tamén aproveitei que me ía duchar para misturar un pouco do sangue con xabón e empregalo de acondicionador.

Ata aquí tratei de expresar o que sucedía a un nivel máis físico, o cal é complicado, xa que por sorte todo está unido. Pretendo agora falar das emocións que rodearon os procesos anteriores.
No momento no que sentín dor polar contraccións, apoderouse de mín un vello sentimento, a menstruación doe, por uns minutos pensei que era así, que ía ser unha menstruación dolorosa. Entón compartín a visión co meu compañeiro e ó verbalizala fun conscente de que estaba deixando ó corpo da dor tomar o control. Foi cando comecei a respirar co meu útero, que respondeu agradecido á miña presencia e chorei, chorei a mares, xa que o meu útero soamente quería ser escoitado, en canto foi escoitado e acompañado, todo estivo ben. Unha paz inmensa recorreu o meu corpo.

Coa paz e a presencia, masturbarme e ter un orgasmo foi moi sinxelo, pracenteiro, aquecedor e satisfactorio. Xusto despois de correrme, sentín coma un líquido aínda máis quente saía con moita forza cara a fora. E sentinme feliz e dichosa de estar en contacto cos meus fluídos, de sentilos, de escoitalos, de disfrutalos... Seguía coa man na vulva, así que aproveitei para recoller un pouco de sangue coas miñas mans, a ulín e emborracheime co seu cheiro. Trasladoume ó meu centro, ó meu lugar sagrado, levoume a mín a dentro de mín, e tamén a fora, a conter e a ser contida... a ser unha e toda, toda e unha.

Deixar fluír o sangue, xogar con él, empregalo para regar as prantas, a pel, o pelo... seguiron e seguen, conectándome conmigo mesma e con tódalas mulleres.

Para rematar falarei dalgo que me acompañou este comezo de ciclo menstrual. Despois de ducharme xunto co meu compañeiro, deitámonos na cama a esperar a que secase o chan e él colocoume un coxín con forma de corazón no útero e díxome, para protexer o útero. Eu quedei marabillada e pregunteille que o levara a facelo, e non hubo un motivo, foi algo instintivo. Conto isto para dicirvos, que cando nos permitimos ser, permitimos que os demáis sexan. Se deixamos fluír, todo fluirá ó noso arredor. E tamén, que os homes precisan saber para poder actuar conscentes e dende o corazón.

Disfrutade de vos como mulleres e como homes e compartide as vosas experiencias, soamente así poderemos ser en plenitude.

Apertas vermellas, cálidas e húmidas.

Día 4: fase menstrual

Vida Animal

Boas :)

Xusto uns días antes da anterior entrada, que ten xa máis dun mes, fixen un curso de esencias floráis para animáis. E hoxe recibín o primeiro pedido de esencias para traballar como terapeuta floral, estou coma cando era nena cos agasallos de nadal. Tal e coma eu intuía, as esencias "flores del alba", teñen bo nivel vibracional, eu estou marabillada soamente con telas na casa. Ademáis comprobei que "mediterraneo" elabora "flores de Bach" que teñen tamén bo nivel vibracional, iso sí, menos elevado que as "flores del alba". O difusor de aceites esenciais foi o primeiro que probei para difundir aceites esenciais "young living", unha auténtica delicia, cun gran poder curativo. Ditas esencias foron recomendadas por Lina María Lamos (Animal's Universe) para tratar a un dos gatos da miña familia, Mojo.E a verdade e que estannos sentando a todos de marabilla.

Gustaríame falar un pouco da miña experiencia coa terapia animal. Coma sucedera cando fixen o curso de comunicación animal, o curso de esencias florais espertou moitas partes miñas que estaban aletargadas. Entre elas atopábase a comunicación animal, que ía navegando por diferentes planos dentro de mín, e con ela, ían e viñan moitas capacidades persoais que durmían e espertaban alternativamente dende que recuperara a comunicación cos animáis. O que sucedía todo este tempo era que eu chegaba a un punto no que xa non me permitía avanzar e entón pechábame a percibir. Despois aparecía algún animal a través do seu humano, para que o buscara, ou lle fixera terapia, ou simplemente comunicándose conmigo de corazón a corazón e abríame de volta.

Neste mes que estiven lonxe das redes, compartín tempo cunha muller menciña, Ayawitl, coa que aprendín moitísimo sobre a vida, e coa que sigo aprendendo día a día. Aínda que agora estemos lonxe físicamente, as súas ensinanzas acompáñanme e o seu efecto, o dela propio, segue conmigo de sol a sol. Así que agora teño claro que a comunicación cos animáis é a miña vida animal, que deles aprendín moito, quero seguir facéndoo e de feito fágoo. O cambio que hai nestes momentos en mín, é que por fin logrei emponderarme, como muller, como terapeuta, como comunicadora, como ser... como animal.

Estou agradecida ó universo por darme a oportunidade de compartir unha parte do meu camiño con Ayawitl e con Olga Porqueras (Tama's Essences), ambas mulleres marabillosas, loitadoras, revolucionarias... emponderadas.

Que todas recuperemos a comunicación cos animáis, cos nosos irmáns, con nos mesmas.

Unha aperta de corazón a corazón.

Encarna Llor

Día 30: fase premenstrual

Samaín

http://eireen.deviantart.com/

Ola :)

Hoxe quero compartir un texto que escribín o ano pasado nesta data, empregando na maior parte textos que fun atopando pola rede.

Estiven procesando moitas cousas, limpando moito de cara a desprenderme das follas que me sobran nesta data, 31 de outubro, e buscando novos abonos para dar follas novas na primavera. Hoxe prenderei o lume da miña cociña de ferro, queimarei todo o que sexa preciso e darei a benvida ó novo ano que comezamos.

Estou feliz de comezar un novo ano xusto neste momento, no que estou conectada coa miña esencia, grazas a traballar coa enerxía feminina, coa miña nena, conmigo e con outras, compartindo, aprendendo, vibrando ó son de cada unha que é o son de todas.

Celebremos un novo comezo, un novo andar, limpo, claro, en armonía, en amor e con amor, por nos, por todas, polo mundo, polo universo.

Ámonos!

Sen máis, copio o texto do ano anterior:

"Chega o outono e con él as castañas, as caveiras de melón, os calacús, as abóboras, as chulas; chegan as augas e os tempos escuros, remata o verán e encétase o inverno, vaise a calor e vén o frío: acaban as romarías ao sol e inícianse os fiadeiros a carón do lume: son os tempos de Samaín.

A antiga festividade céltica do samaín (pronunciado /ˈsˠaunʲ/ da lingua irlandesa antiga samain) foi

habitualmente descrita como unha comuñón cos espíritos dos defuntos que, especialmente nas datas do 31 de outubro ó 1 de novembro, terían autorización para camiñar entre os vivos. Abríanse as portas entre este mundo e alén, dándolle á xente a posibilidade de reunirse cos seus antepasados mortos.

Os celtas celebraban co Samaín o paso do ano, a fin do tempo das colleitas e, con el do ano vello, e o comezo do inverno e, con el, do ano novo. Igualmente, o Samaín era o momento no que as ánimas dos mortos retornaban ás súas casas para visitar os familiares aínda vivos. Nesta visita aproveitaban para buscar alimento e quentarse co lume da lareira, polo que era costume deixar o lume aceso nesta noite e nunca varrer a lareira para non afastar as ánimas; por veces tamén se deixaba unha cadeira baleira, co seu servizo de comida e bebida, para que as ánimas se achegasen á mesa familiar.
Coincidía así, nesta noite do 31 de outubro ó 1º de novembro, a festa do paso dun ano a outro, co momento da apertura ás ánimas do outro mundo.
Pero outras fontes dan unha explicación contraria. A chegada das ánimas nesta noite representaba un potencial perigo do que se defendían colocando sobre os muros ou nos vaos das paredes as caveiras dos seus inimigos, para que as ánimas que puidesen vir non se achegase ós castros nin ás casas. Dentro desas caveiras colocaban unha candea de sebo acesa.
Disque, nestas mesmas datas, prendíanse lumes sagrados e que con esta cacharela inicial alimentábanse as lareiras de todas as casas. Estas fogueiras tamén podían cumprir o obxectivo de guiar os mortos na escuridade da noite e facilitarlles asi que atopasen os seus fogares e os seus parentes.
Afírmase que polo samaín era costume baleirar nabos de gran tamaño para pórlles dentro candeas, e esta tradición, conservada en Irlanda, puido ter sido exportada aos Estados Unidos de América polos irlandeses coas migracións a este país no século XIX e comezos do XX. De ser así, a tradición tería continuidade nas festas de Halloween, do que sería o seu precedente, nunha adaptación do samaín na cultura estadounidense, semellante a un entroido, na que os nabos foron substituídos por grandes cabazas. Co paso do tempo, a influencia cultural estadounidense no resto do mundo conseguiu que o Halloween regresase a Europa para converterse nunha festividade cada vez máis popular."

Boa sorte para o ano que comezamos ♥ ♥ ♥

Aloumiños para todas!

Prato de "La Dimensión Vegana: Bao Relleno De Carne y Espinaca"

Boas noites!

Hoxe quero compartir con vos este delicioso prato, elaborado por uns compañeiros na loita polos dereitos animáis. Fai un tempo decidiron comezar a gravar receitas típicas veganas, para as cales empréganse productos 100% vexetáis e libres de sufrimento animal. Así axudáronnos a moitos a perfeccionar a nosa tortilla sen ovo, a facer hamburguesas suculentas, tamén queixos veganos... Co tempo, foron convertindo moitas receitas ó veganismo para facernos a comida máis divertida e, sobre todo, para facilitar o cambio cara unha dieta libre de sufrimento animal :)

La Dimensión Vegana: Bao Relleno De Carne y Espinaca: El Bao es un bollo chino al vapor, típico de la provincia de Cantón, generalmente relleno de carne o verduras o una combinación de ambas...


Aproveito para decirvos que lle botedes un vistazo ó resto das receitas, son unha pasada!

Bo proveito.

Encarna Llor

Os meus "desórdenes" alimenticios

Ola :)

Hoxe escribo conectada con esa parte da miña sombra que rexeita o meu corpo con sobrepeso. Darlle paso a esta parte é abrir a caixa de Pandora. Saen á luz moitas outras partes, moitas outras sombras...

A miña historia co peso é coma unha montaña rusa, tanto físicamente coma emocionalmente. Xa de nena doíame moito que os meus compañeiros fixeran burlas do meu corpo físico, despois na adolescencia a dor agravouse e comecei a ter problemas co meu corpo físico, comezaron as dores musculares e articulares. Con 15 anos pesaba 57 kilos e aínda así, decidín facer un réxime de adelgazamento. Eu facía moito deporte, estaba nun clube de natación e o meu corpo medrou ó ancho máis que ó alto. Así que o meu aspecto físico era diferente ó das demáis, e sentín daquela que debía ser igual a elas para así ser aceptada, ser querida, ser amada. O réxime tivo consecuencias indeseadas, perdín a forza, as ganas, perdín a vitalidade, e decidín deixar a natación, tamén motivada por pasar máis tempo co meu mozo. O resultado foi que levando un réxime normal, engordei en 3 anos, 30 kilos. Uns anos máis tarde, empuxada polo meu mozo e a súa familia, que por aquel entonces xa se convertira no meu único mundo, comecei un réxime moito máis severo que o primeiro, pesando cada cousa que inxería, comendo case tódolos días o mesmo, xa que eu daquela comía 4 ou 5 verduras diferentes, polo, atún e pouco máis. Estiven inxerindo 1000-1100 calorías durante ano e medio, e despois facendo soamente unha comida copiosa ó día durante ano e medio, como mantemento. Nestos períodos, se nalgún momento comía algo que "non debía" comer, vomitaba, sentíame culpable, aborrecíame...

Con 23 anos deixei a relación co meu primer mozo e parece que a prohibición de comer viña de estar con él, ou de querer estar con él, ou non sei moi ben de que. O caso é que comecei a comer compulsivamente todo o que non comera durante 3 anos. O resultado foi que engordei uns 15 kilos, situándome nos 76 kilos en poucos meses. Despois mantiven este peso durante uns meses máis, para comezar a engordar ata os 90 kilos dende o verán do 2006 ata o inverno do 2007.

En decembro do 2007 deixei o traballo que tiña, e ademáis de estar traballando a nivel emocional, mental e espiritual a través de diferentes terapias, que me axudaron a ter máis autoestima. Relacionábame con persoas ás que o corpo físico dáballes igual, que valoraban outros aspectos do ser humano. Unha delas, comezoume a falar de veganismo e pouco a pouco fun deixando de inxerir animáis, despois de facer moitas preguntas e de ter moita información. O problema foi que no proceso retomei un hábito anterior, cando comía algún producto animal ou algo pouco saudable, vomitaba. Se a isto unímoslle que deixara de empregar medicación a diario (mentres daba masaxes), pois temos un pack bastante perxudicial e as dores do meu corpo físico aumentaron moitísimo, sendo incluso diagnosticada de fibromialxia e inxerindo a medicación pertinente. Para fináis do 2008 pesaba 53 kilos, isto implica que nun ano perdín 33 kilos.

No verán do 2009 atopei unha persoa coa que pouco a pouco ía recompoñendo os meus esquemas, a miña vida, non porque esa persoa fixera nada especial, simplemente porque esa persoa era. E en outono, tivemos un aborto voluntario, entón comecei a engordar paulatinamente. Non superamos a dor que produciu esa pérdida, soamente foi ignorada. É certo que estando co meu compañeiro comecei a sentirme libre, a sentirme querida, xa non tiña que demostrarlle nada a ninguén, xa non tiñaa que ser como ninguén. Tamén sei que tiven que desconectarme un pouco do meu corpo físico, para deixar de sentir tanta dor, que me levara a estar moi incapacitada e a case nen poder comer eu soa. Polo verán do 2010 pesaba 78 kilos e nese momento, case xa non tomaba ningunha pastilla para a dor física, os trastornos mentáis e emocionáis (que supostamente acompañan á fibromialxia).

Xa no verán de 2011 pesaba 87 kilos e descubrín nunha meditación que quería traballar coa enerxía dos alimentos, así que casualmente atopei un curso de alimentación enerxética e embarqueime nel. Total que na metade do outono de 2011 pesaba 80 kilos e comezaba a estabilizarme, os meus corpos comezaban a depuración. Nestes momentos, un ano despois, os meus corpos mental e emocional están moito máis estables, o que segue sen estar estable é o meu corpo físico e agora peso máis de 90 kilos, os cales, días como hoxe, pésanme moitísimo máis.

O meu traballo con éste tema, vai cambiando ó longo do tempo, case sempre hai unha rosca máis que xirar. Hai moitas pequenas chaves que abren e pechan capítulos despois de traballar con eles e de obter unha aprendizaxe. Eu seime a teoría, seina e na maoir parte do meu día, das miñas horas, esa teoría pasa a ser práctica. Despois hai días, coma hoxe, nos que a práctica deixa de ser práctica e convírtese nun impedimento. Non me gusta o que miro, non me gusta o que toco, non me gusta o que sinto. Entón móvese algo máis e eu pregúntome ata cando seguirei arrastrando a falta de aceptación de mín mesma, a culpa, a dor, a falta de amor, non saber darme amor ou non querer recibilo... Pouco a pouco vou superando cada peldaño, desexando que nalgún momento soamente sexa capaz de mirarme con amor, sen xuizos.

Bicos!

Día 35: fase premenstrual